زندگی در مه
اینترنت قطعه و فقط چندین سایت ایرانی در صورتی که آدرسشون رو داشته باشیم باز میشن و البته سایتهای حکومتی قابل دسترسی هستند. اسمش رو گذاشتند اینترنت ملی! آدرس وبلاگت رو جایی ذخیره کرده بودم و اتفاقی فهمیدم میتونم بهش دسترسی داشته باشم. معلوم نیست چه خبره! نه سازمان ملل نه کمیته‌ی حقوق بشر و ... هیچکدوم به داد ما مردم ایران نرسیدند. گذاشتند در سکوت و خفا بمیریم. تأمین اینترنتمون حداقل وظیفشون بود اون هم در این روزهای عجیب. کار سهلی هم بود. اصلاً معلوم نبود آشوبی هست یا نه! فقط پیامک میاد پروژه‌ی کشته سازیه و بیرون نرید و افراد مشکوک رو گزارش بدید. چقدر هم که ما ددری بودیم! یا آنتن!! تمام کارهای من با اينترنت بود...
